Öyle bir yerdeyim ki

Nerede olduğumu bilmediğim bir yerdeyim,
çok karanlık.
Bir umutla ileriye bakıyorum fakat ilerisi daha karanlık göremiyorum, bu yol nereye gidiyor bilmiyorum.
Olduğum yeri ileriden daha az karanlık yapan tek şey hislerim ve tercihlerim.
Bazen bu hislerim yanlış mı diyorum ve dönüp geçtiğim yollara bakıyorum...
Tekrar geçmek istemeyeceğim bir yol kat etmişim, üstelik yapayalnız.
Geri dönmek istemiyorum.
Geldiğim yol öylesine uzundu ki, gittiğim yolun neresindeyim kestiremiyorum.
Yolun sonunu bana cazip kılan tek şey hislerim.
Sanki o karanlığın ardında öyle bir şey varmış ki gittiğim bu yolun her adımına değecekmiş gibi.
Bu beni ayakta tutan tek şey...