Öyle bir devirde yaşıyoruz ki;
"Bilmemek" en güvenli yol diye bilip susmuşuz,
Gerçeği görüp gözümüzü yummuşuz,
Kendi halimize sessizce üzülmüşüz.
Vicdanlar susmuş, merhamet yorulmuş,
Alın teri hiçe sayılmış,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta