kendimi
müebbete mahkum ettim
uçurtmalar yok artık gökyüzünde
sancılarım artıyor günbegün
kuşluk vakti
bahçeme gelen kuşlar da olmasa
çekilir mi sanıyorsun hayat
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hasreti çeken bilir abi...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta