Otobüs Şiiri - Ergün Fadıloğlu

OTOBÜS,
Usul usul kar yağıyordu
Doğduğum kentin üzerine
Valizimde hasret, valizimde nefret
Valizimde kendinden kaçan bir kaçak
Ve bir mağlup; gidiyordu, ölüm gibi seferine

Güneş küsmüş ki, gece ağlıyordu
Ketum hatıralar, yürek dağlıyordu
Bir çöpçüler, bir de ben sokaktayım
Neden şehir ölüm uykusunda?
Neden, neden bir ben ayaktayım.
Sebebi belli, şimdi gelir o canavar otobüs
Artık, geride bıraktığım şehir bana, ben şehre küs

Seni konduruyordum oysa
Yüreğe değen her türkü sesine.
Meğer, ne kadar da kaptırmışım kendimi,
Bomboş bir hayalin hevesine.
Ne olur, çabucak götür beni otobüs,
Uzak diyarlardaki karlar ülkesine.

Hasret kesiği uçurumlardan,
Geçiyordu biImem kaç tekerlek
Ve ben buğulu camlara çiziyordum
Senin adını, sabaha dek.

Homurdanarak ilerledi
Beni bağrına basan bu canavar
Yaşanan bu ayrılık ki, ölüme bin basar
Kaldı işte geride,
İçime demir atmış bir mazi
Bir de beni anlamayan yar

Erfani