Sen yokken perişanım ben.
Güneşe kızıyorum niye doğuyor diye.
Mehtaba küsüyorum sensiz mehtap mı olurmuş diye.
Sen yokken yanıyorum en kızıl alevlerin içinde;
Cehennem içimde saklanıyor sanki.
Sen yokken sırtlanlar, kaplanlar,
Ve en yırtıcı hayvanlar peşime düşüyor.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta