Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Nükteli çok hoş bir şiir.Oruç tutan da kendini bilir muhakkak SAYGILARIMLA... ++ANT.
Şiirin muhatabı oruç tutanlar gerçek oruç tutabilmek ne güzeldir dilini gözünü kalbini miğdeni nefsini terbiye edebilmek ne güzeldir. Ac insanları hatırlamak nelere sahip olduğumuzu bilmek olmayanlara yardım edip paylaşmak. Allah hakkıyla oruç tutanlardan eylesin. Güzel şiiri ve şairini tebrik ederim.
Ramazan ayını hakkıyla yaşayabilmeyi nasip etsin Mevlam cümlemize ...Elimizle ,dilimizle,yüreğimizle tüm bedenimizle oruç tutabilelim..Anlamlı şiirinizi canı gönülden kutluyorum ..Ömer bey ..
Kaleminize yüreğinize sağlık Ömer bey. aç kalmak değil kalbini dilini ruhunu temizleyeceksin...Daha güzel anlatılamazdı...
Saygılar.
tebrikler orucu güzel anlatılmış tüm bedenle ruhla azalarla oruç oruçtur (ramazan eğlence ayı değildir) saygılar
Oruç da diğer bütün ibadetler gibi, Allah ile kul arasındadır. Her insan kendini arındırmak adına yapar ibadetini. Oruç, bu arınmayı hem bedeni hem uhrevi olarak en güzel gerçekleştiren ibadetlerden biridir. Yemek-içmekten vazgeçildiği gibi her türlü olumsuz söz ve davranıştan da uzak durmak gerekir. Bu güzel ve anlamlı şiirinizi yürekten kutluyorum Ömer Gündoğan Bey.
Dinimde zorlama olmaz arama
Sorma oruçmusun diye adama
Dinde yanlış yapan gider idama
Temizler kendini oruç tutanlar
-----Ömer hocam umarım bu şiiri herkes okur zira o kadar sade o kadar net dolu dolu bir dille yazılmış sizi ve şiirinizi kutluyorum .
Aç kalmakla, su içmemekle oruç tuttum sanmamalı kişi..
Oruç, nefsin terbiyesidir.. İmanın, inancın pişmesidir.. Sabrın mihenk taşıdır oruç..
Yokluğu anlar, yoksulu anlar, kendisi için sunulan nimetlerin ve verenin kadrini anlar oruç tutan.. Daha dikkatli ve hassas olur, hem ibadetini yapar, hem de fitneden, fesattan, gıybetten, yalandan, kul hakkına tecavüzden uzak kalır..
Şiir, manzum bir biçimde anlatıyor hali.. Kutlarım Ömer, Kardeşim.
inşallah kabul olur da temizleniriz, o kadar kirliyiz ki... bu güzel şiir için tebrikler ömer bey
Yüreğiyle gönlünce Allah rızası için ramazan ayının güzelliklerini yerine getirenlerden Allah razı olsun ORUCUN FAZİLETİNİ TAM MANASI İLE YANSITAN YÜREĞİNİZE SAĞLIK SEVGİLİ DOST SAYGILARIMLA
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta