Yeryüzü hanesinde, açlar var açıklar var,
Açlığın elemini, yaşayan ancak bilir,
Yetim ile öksüzler, kimsesiz çocuklar var,
Üstü başı hırpâni, oynayan ancak bilir.
Sonra bakar görür ki; sahibi var cihanın,
Çok çabuk geçer hayat, ömrü kısa bu hanın,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
