Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Benden Bir Haber Beklemedin Mi
Bir dua duyarsan yalvardığımı
Dön dön diye
Bir ırmak görürsen ağladığımı
Her saniye
Bir kuş kanadı misali çırpındığımı
Gizliden gizliye
Ve seni sevdiğimi hatırla
Hatırla sevgilim sahildeki kumları
Elimle çizmiştim resmini
Hatırla sevgilim kırdaki çiçekleri
Orada vermiştin resmini
Hatırla sevgilim havadaki kuşları
Onlar ki aşkımızın şahitleri
Ve o günlerin hatırına yaşadığımı
Ben yeniden yaşamak istedim
Sen istemedin mi
Ben seni çok özledim
Sen özlemedin mi
Hiç ah çekip dertlenmedin mi
Rüyalarında görüp sarıp öpmedin mi
Bana hayır hayır deme
Hiç sevmedim özlemedim deme
Yalan yalan olur inan
Gerçekleri sevgilim inkar etme
Tuttuğum ellerin başka ellerde mi
Daldığım gözlerin başka gözlerde mi
Sen bunları bensiz yaşayamazsın ki
Benden bir haber beklemedin mi
Rüzgarlar sesimi dinletmedi mi
Yağmurlar gözyaşım getirmedi mi
Güneş yandığımı göstermedi mi
Benden bir haber beklemedin mi
İbrahim halil aksoy
Çok güzel
Binnaz!
...Rıhtımlar boş kaldı, garlar sessiz, ben sensiz.
Duysan çocuk çığlıklarını, onlar bile ağlamaklı,
Gidişin yersiz.
...Bilmem kaçtır sayısı bekleyişimin, aklım almaz.
Ben değil, günler yoruldu gelmeyişinden,
Binnaz.
...Hangi tren düdüğü ulaştırır tiran haberi bilemem.
...Hangi ahizede ses duysam, inadına şımarır tepkimem.
...Yokluğundan serkeş bu gönül,
Lâtifelere bile sevinemem
...İhtimal!
...Bir ses ver ki yürek sussun.
Hatıran olsun kulaklarımda, dil aşk kussun.
...Çınlasın,
...Kurnaz bakışlı her dünümden sesin.
Duysun yıldızlar, gidişine inat sönmesin,
Zifir gecelerimde tenimde dolaşsın ürkek nefesin.
Karanlığın kucağında sevdamla yaşayan bir gölgesin,
...Gözler kasvetli,
...Dudak suskun,
...Yürek pare, dil ne söylesin.
Bil ki geceyedir hırçınlığım hercai bakışlı güzel...
...Girdiğin sineden,
...Aldığın demden…
...Yırtık gülüşünden,
...Şehvetli nazarımdan,
Karanlık öpüşünle ettin bu geceyi mevsimlerden güz…
Bilesin gidişler sancılı, bıraktığı tat buruk,
Sandık dolusu pak buseler hayalî…
Gerçek sevdalar çoktan öksüz kalmış meğer.
Çirkinliğin içinde can çekişir olmuş kaderler…
...Gözler ıslak, kalp kırık,
...Bu gidiş bilesin erken.
...Söz kızmam!
...İnkisar da bin naz ederken,
...............BİNNAZ!
...Son sözlerim bunlar, külliyen elveda derken…
Songül A Yılmaz
Kayıt Tarihi : 8.6.2016 00:19:00 Şiiri Değerlendir
Dinmezdi ağrı üstüne gitmedikçe,
açılmazdı bu koyu sis
tutmadıkça kökünden ortak bir ışığı,
içinde olacaktık içimizdeki korkunun:
Bekledik gelmediniz.
İnsanlar hep beklerler neyi beklerler bir kurtarıcı gelsin bizi kurtarsın
Biz rahatımıza bakalım öyle bir şey yok boşa beklemiş oluruz bunlar
Bir hayal aslında her şey var insanlar bunu göremiyorlar
Çok değerli anlamlı bulduğum bir şiirdi tebrik ederim saygılar
Yüreğinize sağlık efendim. Ömrünüz efsun olsun. Güne güzel bir şiir ile başladık.
Eli kalem tutan bilekler bizim...
Yüreği kelâm seslenen nefesler bizim...
Canları ortak vatan inançlar bizim...
Bu gün kürsü size nasip imiş...hayırlısı olsun efendim...nicelerine inşallah.
TEBRİKLER...yüreğinize sağlık sn Enis BATUR kardeşimiz,
En derin saygılarımla...başarılar dilerim,
Her şey gönlünüzce olsun..esen kalınız her daim.
günün şiirini kutlarım
Ortak bir şiir, ortak ışık ve aydınlık ve beklenen gölgeler
harika bir şiir.. yüreğiniz var olsun üstadım.
Güzel, eline sağlık enis batur..
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta