Ormanları Koruyalım Şiiri - Nevzat Dağlı

Ormanlar emanet doğadan bize,
Yeşili korunsun, sarı korunsun.
Koruyan kendini atıyor köze,
Emek verenlerin teri korunsun.

Ormanlar oğlumuz, kızımız gibi,
Yeşil yeşil gülsün yüzümüz gibi.
Korunsun ormanlar gözümüz gibi,
Geleceğe bakan feri korunsun.

Bazen kasıt ile olur bu işler,
Biri söndürülse öbürü başlar.
Kaplumbağa, kirpi, tutuşur kuşlar,
Çiçekte bal yapan arı korunsun.

Orman düşmanları kundakçı olur,
Ülkenin yemyeşil varı kaybolur.
Sahil boylarını rantcılar bulur,
Rantların ayarlı yeri korunsun.

Yanar meyvelerin olgunu, hamı,
Başına yıkılır hayvanın damı.
Meşesi, gürgeni, sediri, çamı,
Ahlatı, inciri, narı korunsun.

Madense, konutsa yangın nedeni,
Hangi gelir verir yanıp gideni?
Bulmalı yurduma kasıt edeni,
Halkın ortak malı, kârı korunsun.

Çıkar düşkünleri bilmez amanı,
Yakmaya, yıkmaya kollar zamanı.
Olmaz ki zalimin dini imanı,
Doğanın Tanrısal nuru korunsun.

Yanar güzel dağın canlı takısı,
Saldırıya uğrar yeşil dokusu.
Ormanı sarar bir ölüm kokusu,
Hayvanlarda tüyler, deri korunsun.

Cehalet vicdanı köreltmemeli,
Ormandan tarlalar üretmemeli.
Anızlar yakmaya diretmemeli,
Ormanın sınırı, yeri korunsun.

Hata yapmamalı ormanda gezen,
Küçük bir gaflettir insanı üzen.
Piknikte, gezide sağlansın düzen,
Orman kirlenmesin duru korunsun.

Varsa önlem aldık diyen yalancı,
Ciğerler hep yanar dinmez bu sancı.
Canını ateşe atar ormancı,
Yiğitler ölmesin, diri korunsun.

Mut, Gülnar, Aydıncık bildiğim yerler,
Orman havasını aldığım yerler.
Doğasında huzur bulduğum yerler,
Karaman Gökçe’de koru korunsun.

Kader demesinler, kim buna kanar,
Alçak fırsat bulur bir daha sınar.
Nevzat ormanların aşkıyla yanar,
Yurda hayat veren yâri korunsun.

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat