Orman!
Göğsümde plastik çizmeler içi kirli ayaklar geziniyor.
Yorgun işçi konuşmaları duyuyorum ve kibrit sesleri,
çöpleri gözlerimde toplanıyor, elleri çamur sıvalı umursamazların.
Başımı kaldırıp da, “dallarıma sarmayın urganları, böceklerim ağrıyor” diyemiyorum.
Diyemiyorum ki, tekerlerkleriniz, motorlu testereleriniz, öğlen yemeğinde içtiğiniz meyve suyu beni öldürüyor.”.
Sırtımda solucan yolları, kertenkeleler, ölü kelebekler,
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta