Ey! kimsesizler kimsesizi kimsesizlere sen varsın
Kimsesizim diyen kimseler, ben kimsesizim sanmasın.
(2004)
İnmedi, inmeyecek hiç bir zaman o sancak,
Kalmasa da taş üstünde taş, tütmese de ocak.
Yurdumun üstünde o, ebediyen parlayacak,
O milletimindir yalnız, milletimin kalacak.
Çatmalısın artık çehreni ey nazlı hilâl!
Haklısın sen, bu millete göstersen de celâl,
Çıktım yola hakka varam
Varam Allah, Allah deyu
Soram seni dağdan taşdan
Soram Allah, Allah deyu!
Uymuşum şeytana nefsi suçlarım
Kırılmış zincirin, halkası kayıp
Altında ne var, bilmem ki saçların
Zonkluyor beynim günahları sayıp.
Yıl, bin dokuz yüz seksen üç
Aylardan Nisan.
Cumartesi damat çıkmışım,
Baktım bir an.
Uçuyordum sevinçten sanki;
Bilemezsiniz.
Gidiyor ekmeğin siyaset güdersen
Eylemin olur da eyleme gelmezsen
Kendin inanmaz da davana gülersen
Suçlama hiç kimseyi, EY! İŞCİ KARDEŞ
Yakışır mı akıla? her şeyi şeytandan bilmek
Ne geldi ise geldi bize, hep nefisten kelek...
(2004)
Duydum ki özelleştirmeyi,
Kafaya takmışsın.
TEKEL’in tümünü,
Yabancılara satmışsın.
Babamı da işsizler,
Ordusuna katmışsın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!