“oralıyım Ben” Şiiri - Sadık Kocabaş

Oralıyım ben

Sormayın nereli olduğumu bana,
Bir sızı duyarsan oralıyım ben.
Dert düşerse eğer can olan cana,
Nereniz ağrırsa oralıyım ben.

Bölünmez bu yürek, sığmaz mekâna,
Dertlinin derdiyle daldım ummana.
Ateşler düşerse candan bir cana,
Nereniz sızlarsa oralıyım ben.

Sorma kimliğimi, sorma ırkımı,
Gönül insanıyım, sil at farkımı.
Mazlumun gözünde gördüm korkumu,
Neresi kanarsa oralıyım ben.

Bir çocuk ağlarsa çölde susuzum,
Garipler yurdunda her gün uykusuzum.
Zalim rüzgârında kışım, buzuyum,
Yürekler donarsa oralıyım ben.

Doğu'da fırtına, Batı'da boran,
Var mıdır hâlini bir garip soran?
Yıkılırsa eğer şu gönül kuran,
Gözyaşı çağlarsa oralıyım ben.

Savaştan kaçanın yorgun dizinde,
Ekmek arayanın tozlu izinde.
Merhamet güneşin aydın yüzünde,
Umutlar sönünce oralıyım ben.

Dili ayrı olsa, feryadı birdir,
Gözden akan yaşın muradı birdir.
Sükûtun içinde yankılanan bir,
Feryat duyulursa oralıyım ben.

Ayırmam kimseyi candır emanet,
İnsanı hor görmek en büyük lanet.
Gönül kalesinde bitmez diyanet,
Vicdanlar sızlarsa oralıyım ben.

Gözyaşı her ırkta aynı renktedir,
Mazlumun feryadı derin ahdadır.
Kalemsiz Şair acıya nöbettedir,
Nereniz sızlarsa oralıyım ben