İki güvercini öpüşürken yakaladım
Kapı aralığında ben utandım
Yüzlerine gözlerine bakamadım
Velhasıl utandım insanlığımdan
Aklıma şimşek hızı ile geldi
Unutmuşum her şeyi şöyle doya doya
Öpüşmeyi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




''Ne kadar içten yazılan duygular...tebrikler İbrahim Ethem Bingül''
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta