Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
anne ve baba şiirleri her daim saygıyı hakediyor çünkü hisseden yazarken en derin sevgisini aktıyor...tebrikler Zekeriya Bey...
Ah!Dostum babalar koca çınar gidince arkalarında büyük boşluk
bırakıyorlar.Allah babanıza,babama ve bütün babalara bol bol
rahmet eylesin.*Ruhun Şad Olsun Baba*şiirime vakit bulursanız
yorumunuzu rica eder,sevgiler sunarım.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta