Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sitem etmezdim geceye
Gururun bende kalmasaydı
Tohum ekmezdim toprağa
Rüzgarı sende kalmasaydı
diyor bir başka şair /Ahmet Kara
engerk yuvasında bir kırlangıç yavrusu görsem imanımdır ki osensin
'kendi gölgemi toprağa vereceğim.. ' Harika, kutluyorum. Sevgilerimle.
beğeniyle okudum güzel şiirinizi..tebrik ve sevgiler..
ki- ben bu günden sonra
sadece ve yalnız
kendi gölgemi toprağa vereceğim..
kalanımın ellerine yeniden;
bir güvercin,bir örümcek ve bir kadın vereceğim..
yüreğinize sağlık...
kutlarım harika bir çalışma okudum
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta