Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şiirinizi tebrik ederim... yani erkeklerin kahvehanelerde birlikte hoş vakit geçirmek için gittiklerini düşünürdüm hep, oysa işin aslı başkaymış...
bu sözler, bu dedikodular.. yazıkki gerçek hayatımızın birer parçaları, nazlı yürüyen güzelin yürüşü siz konuşmayın diye nasıl değişir ki, gözleri güzel ise çirkin sözden nasıl kaçabilir ki.. nedir bu ... kim bunlar.. erişilmeyene mundar demekmidir ki.. ah can.. sen.. susturamazken dilleri.. ki .. neyse can boşver..
Yüreğinize sağlık..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta