İncitme gönül, incitme canları.
Anayı, babayı, yetimi, garibi.
Komşu olup, tuz isteyeni inciteme.
Ki Hak dostudur, bilmezsin incitme.
Belki içi figan dolu, gönlü yaralı canan.
Bir ah çeker ki özür dahi tartıya gelmez.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta