Güneş batıp,kuşlar uçar giderken yuvalarına
o da yüreği alabildiğine yorgun
iç içe karışmış duygularıyla
yürümeğe başladı sessiz bir gecenin kapısını aralamak üzere evine
iç çekişlerinin bastırılamaz isyanlarını
derinliğine duyarak,kulaklarında ki uğultularla
bir sağa bir sola bakarak karanlık sokaklara daldı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta