Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Neden korkarsin yorumlarimda,birak da,okusun insanlar
$air degilsin demi$tin ya...birak,karari versin o,okuyanlar
hurafe_i safsatalari dize mi sanarsin,telef oldu sayanlar
bak;a$agida iki dortluk yazdim,oku;okusun yorumcular.
**************************
Devr_i Devranlari Bitmek Uzere.
çakallarin devran_i devri bitmek uzere
Gelen $afak vakti'dir,gun dogmak uzere
deh denil'di talani,yalani seccere bilenlere
uzulmeleri dahi,fayda saglamayacak fa$istlere.
bu ulke birilerinin malikhanesi degil,deyin çetelere
halklar uyan'di artik;yuh diyor kiralik katil deneklere
bilge'dir insan,onuruna yaki$andir soz,deger,eder
emek;hak,ozgurluk ve onur-dur,korusun emekçiler
ozgurluk,tam bagimsizlik yaki$ir bizim gibi halk ve ulkelere
ulke halklari karde$,vatan halklarin'dir,yuh demeliyiz serserilere
methiye'ler,
ufurukten ninniler,
hurafe_i efsane safsatalari benzemez bizim o,gerçeklere
derim ki;
haber verin çete orgutune gobekten bagli zevat_i it,beylere
ne idik,
ne dedik,
kimleri ba$ina bela etti,bak hele bak $u fa$ist kopeklere
yazilmali,çizilmeli,gerçekleri anlatmali bilge olan,emekçilere.
Devr_i Devran_i bitmek uzere talancilarin,haber edin bizimkilere.!
*
.
.!
Öyle azmış,kudurmuş , sapıtmış ki bu yaratık ;
Akşam kızıllığına TAN diyor , bu olmaz artık...
İtlaf zamanı yaklaşmış , o bunu ne sanıyor ;
Kanlı ruha güneş doğmaz ; kalp kara , vicdan yırtık ...
Devr_i Devranlari Bitmek Uzere.
çakallarin devran_i devri bitmek uzere
Gelen $afak vakti'dir,gun dogmak uzere
deh denil'di talani,yalani seccere bilenlere
uzulmeleri dahi,fayda saglamayacak fa$istlere.
bu ulke birilerinin malikhanesi degil,deyin çetelere
halklar uyan'di artik;yuh diyor kiralik katil deneklere
bilge'dir insan,onuruna yaki$andir soz,deger,eder
emek;hak,ozgurluk ve onur-dur,korusun emekçiler
ozgurluk,tam bagimsizlik yaki$ir bizim gibi halk ve ulkelere
ulke halklari karde$,vatan halklarin'dir,yuh demeliyiz serserilere
methiye'ler,
ufurukten ninniler,
hurafe_i efsane safsatalari benzemez bizim o,gerçeklere
derim ki;
haber verin çete orgutune gobekten bagli zevat_i it,beylere
ne idik,
ne dedik,
kimleri ba$ina bela etti,bak hele bak $u fa$ist kopeklere
yazilmali,çizilmeli,gerçekleri anlatmali bilge olan,emekçilere.
Devr_i Devran_i bitmek uzere talancilarin,haber edin bizimkilere.!
*
.
.!
Gerici Dersin, Kabul Gormez
Ne tuhaftir $u insanoglu ya$arken
omrunce.
Eglenmeyi
gulmeyi
halay çekmeyi haram
kilar.
Aç kalmaz
kalani tanimaz
çunku...
hep çalar çirpar arlamaz
Ru$vet alir,
Uyusturucu satar
gorulunce,
farkinda degildim der
surulerce me$hur edilen bu
soysuzlar.
I$
ekmek dertleri yok
el
den
ele gezmezler
Rizasina bakmadan
nice gulleri koparirlar
$eytana uymadik der
ler
çunku...
kendileri
dir
ler
Adina yobaz dersin
hainin
bu arsizlar
arlanmazlar.!!
.
.
.
*
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta