İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Baba arayacak nice çocuklar;
Babalar onları duymayacaklar.
Yavru el sallayıp selâm ediyor,
Şehitler gelmeğe devam ediyor.
Evet... Onlar da babaydı bir zamanlar. Şimdi artık ne desek boş... Kim doğrultabilir yetimlerin boynunu...Kutluyorum şiiri ve sizi enver bey...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta