Bitlis/Tatvan doğumlu 1992 yılından bu yana denizli'de ikametgah ediyorum. Radyo spikerliği yapmaktayım kendi eserlerime can vermekteyim
Eserleri
YÜREĞİM
YALANCI
YOKSUN
ENGEL GİBİ
ZAMANIN ESİRİ
SENSİZ MAHKUM
ANLAMALI İNSAN
ÖLMÜYORUM AMA ÖZLÜYORUM
DÖRT DUVAR
AŞKIN SOLGUN YÜZÜYÜM
DALGALI DENİZ
KEŞKE
NEREDESİN
VİRANEYİM
MAZİSİN ARTIK
YAŞAYAN MAHKUM
SENSİZ VE SESSİZ
BENSİZ
AŞK
KURTULMAK İSTİYORUM SENDEN
AŞKIN KİRLİLİĞİ VAR
TÜKENİYORUM SENSİZ
ÇOK YAZIYORUM
FAKİR EDEBİYATIM
BİR BEN BİLİRİM
İYİ GELMİYORSUN BANA
YAŞAMAYAN ÖZGÜRLÜK
ÖZLEDİM
SENİNLE BAŞLADI VE BİTTİ
SEVMEK SENİN NEYİNE
MAHKUMLARIZ BİZ
ÖYLE BİR YERDEYİMKİ
FARKLI DEĞİLİZ
KAYBOLAN YOLCU
YALNIZ KALAN SEVGİLER
YAPRAK DÖKÜMÜ
SOĞUK ZAMAN
SÜRGÜN HAYAT
MESELE DEĞİLSİN
TUTUKLU
YAŞAYAN BİRİLERİ VAR
SENİ YAZIYORUM
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!