Önden Giden Atlılar Şiiri - Andelip Andelip

Dert asrının bağrında nura gönül verirken,
Sözleri rahmet gibi kalbe ruha ererken,
Hak deyip yürüdükçe dağı taşı delerken…
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Rüzgâr, eserken yine, huşûyla görünerek,
Göklerin duasıyla merhamet bürünerek,
Toprakta yatar gibi, yerlerde sürünerek,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Demir perde çökünce, Rabbine ulaşanlar,
Fedakârlık ederek, karanlığı deşenler,
Minberden gelen sesle, hep bendini aşanlar,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Nakış nakış örülen sevdaları döndüren,
Geceden gün doğurup, karanlığı söndüren.
Hak yolunda yürüyüp insanı canlandıran,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Her çocuk bir yıldızdır, semada nur saçarken,
Her anne meş’aledir, kapıları açarken.
İyiliği anlatıp, kötülükten kaçarken,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Umut nurdur ufukta, rengârenk çiçek açan,
Bilinmez diyarlara, sevgi tohumu saçan,
Bir özlem bir vuslatla, daima hasret biçen,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Kalpler sevgi dokurdu her an fedakârlıkla,
Hakikat köprüsünde, ruhlarda ki varlıkla,
Her anları bir yokluk, her yanları darlıkla,
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Rahmetinle büyüsün, sevgilerin varlığı,
Barışıp kardeş olsun, halkımızın birliği,
Sonsuzluğa giderken, bu milletin dirliği…
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

Yollarını aç Yâ Rab, bu önden gidenlerin,
Kalplerine huzur ver, Hak’tan söz edenlerin,
Ruhlarını hep yücelt, hakkı gözetenlerin…
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.

...andelip...