Kıvırcık saçlarıma
Ak düştü uçlarına
Zamanla alışırmış insan üzülüp incinmeye
Benim için üzülme benim için üzülme
Bundan sonra adını kırk yılda bir anarım
Sende kaybettiğimi başkasında ararım
Ne yıldız kaymada ne ağustos böcekleri ötmekte
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta