Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Onarılmaz sancılar, onarılır anlayınca.
Oldum olasıya şu serbest vezin denen şeye alışamadım ve onu asla sevemedim. Hem okuması çok sıkıcı, hem de mısralar manzum ve kafiyeli olmadığı için insana gerçek bir şliir hazzını vermiyor. Yani, şiir dedin mi manzum ve kafiyeli olacak ve bittabi de şiirin muhteviyatı şuur, hikmet, hakikat, marifet, ilim, irfan ve irşad dolu olacak vesselam.
ey kalbini kazan define avcısı
ne çok pişmanlık
ne çok keşke çıkar
hepsi birer antika gibi paramparça
göz yaşı çeşmesinde
Kıymetli şair hatasız kul olmaz. Hatasını kabul etmeyen veya hatalarıyla yüzleşemeyen, özür dileme erdeminden yoksun insanlar vardır.
Geçmişiyle yüzleşen, yüzleşebilen insanlar keşkelerini ve pişmanlıklarını
kendilerine saklamaz onları gözyaşı çeşmelerinde yıkar sizin gibi.
Varsa çevresinde zarar verdiği insanlar ki bu bazen kendisi de olur onlardan af diler. Aynı ve benzeri hataları yapmamak için sözlerine ve eylemlerine daha dikkat eder.
Böyle derin bir iç sondaj yapabildiği için kendisini de affeder. Çünkü hataları kabul etmek ve düzeltmek bir merhaledir. Aynı zamanda kendimizi iyileştirmemizi sağlar.
Tebrik ederim sizi böyle içten ve güzel şiirinizden dolayı.
Elbette seçen kurulu. Saygıyla
ONARILAN SANCILAR SAĞLAM SANCI OLUR…
Uzun şiirleri okumak için sağlam göz lazım.
İşin şakası, pek çok arkadaşımız uzun şiirleri okumaktan imtina ettiklerinden değil, gözlerinden şikâyetçi olduklarından uzun şiir ve yazıları okumada zorlandıklarını, buna rağmen okuduklarını zaman zaman dile getiriler, özel mesajlarında.
Ben diyorum ki, Arap Kurt –Mertlerin Efendisi- şiiri, gerçekten günün şiir olmayı hak eden bir şiir.
Büyük bir zevkle okudum.
Akıcı, sürükleyici, lirik bir şiir.
BUNUN İÇİN OKUNMALI…
*
Kimler nereden bilecek, kimler nasıl gözlemleyecekler, bazı vişnelerin ikiz olduğunu ve bu ikiz vişnelerin çekirdeklerinin de birbirine yapışık olduğunu… Gerçekten de bu ikiz vişnelerin çekirdekleri sapına doğru dik tutulursa aynen küçük bir kalp görünümündedir.
Güzel bir gözlem.
Tarımla, çiftçilik ve bahçe işleriyle hakkıyla ve gözlemleyerek, bilerek uğraşan bir şairle ve böylesi bir şiirle karşı karşıyayız.
Güzel bir giriş yapılmış şiire.
Mevsim vişne mevsimine dönmüş.
Yazın güzel zamanları. Yazın, berekete, bolluğa durduğu zamanlar.
Elleri kızıla boyayan vişneler…
İkiz vişnelerin kızıla dönüşmüş kalbi çekirdekleri.
Belki ufak, lakin insanın yüreğine oturan yumruk gibi, sanki kalbin aranılan ikizi…
O kalpte nice sevgiler, sevgililer büyüdü; nice sevgiler, sevgililer öğütüldü…
Sevgi arayan define avcıları, nice kalpleri delik deşik etti, nicelerini yaralayıp bıraktı…
Gömülmüş keşkeler, pişmanlıklar, eyvahlar kaynağından sızarak parça parça gözyaşı çeşmesinden düşer.
…
Sonuç kısmına diyeceğim yok.
Bir ruh halinin yansımasını görüyoruz bütün şiirde.
Sadece girişle ilgili olarak ikiz vişneyi göğsüne mi takacaklar, yoksa kulağına küpe diye mi asacaklar diye bekledim.
Yoksa beyaz gömlekli sine üzerine düşen bir çift vişnenin kanadığını mı vurgulayacaklar diye bekledim.
*
Bu haliyle de başım gözüm üzere.
Bu sadece benim düşüncemdi.
GÜNÜ ŞİİRİNİ VE ŞAİRİNİ İÇTENLİKLE KUTLUYORUM.
SEÇİCİ KURULA DA AYRICA TEŞEKKÜRLER…
Sevgi ve saygı ile.
“GERÇEK DOSTLAR BİRLİĞİ”
'Günün Şiiri' ödülüne layık görülen şiirinizi içtenlikle kutluyorum.
Saygılar
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta