Ön söz Şiiri - Ömer Tural

ÖN SÖZ (Son Hâli + Mahlaslı Dörtlük)

Bu kitap; bir hevesin değil, bir ömrün izidir…

Ben şiiri yazmadım hocam,
Şiir beni yazdı.
Kimi zaman bir ayrılığın akşamında,
Kimi zaman bir köy yolunun tozunda,
Kimi zaman da içime sığmayan bir sızının taşmasında döküldü bu dizeler.

Kalem elimdeydi belki,
Ama söz yüreğimdendi.

Sevdayı yazdım…
Ama öyle süslü kelimelerle değil;
Yanmış, eksilmiş, susmuş hâliyle yazdım.

Hasreti yazdım…
Gurbeti, yolu, bekleyişi…
Bir annenin duasını,
Bir memleket kokusunu,
Bir de insanın içinden çıkamadığı o derin yalnızlığı…

Bu satırlarda Karagöl var hocam,
Bu satırlarda Anadolu var…
Bu satırlarda geçmiş var, hatıra var, özlem var.

Kimi dizelerde bir sevda türküsü olursunuz,
Kimi dizelerde bir iç çekiş…
Ama her satırda bir hakikat saklıdır.

Ben kusursuz şiir yazmadım,
Zaten derdim de o olmadı…
Ben içimden geçenleri, olduğu gibi yazdım.

Eğer bir gün bir dizede durup içiniz sızlarsa,
Bir kelimede kendinizi bulursanız,
Bilin ki biz aynı yerden yaralıyız.

Kalemden dökülen her söz,
Yüreğimden kopan bir damladır…

Tural der ki sözüm süs değil yara,
Her mısrada düştüm bin ah u zâra,
Okuyan kendini bulursa eğer,
Yazdığım bu kitap ulaşır kâra…

ARKA KAPAK YAZISI

Bu kitapta bir şairin değil, bir insanın hikâyesi var…

Sevdaya düşmüş bir yüreğin,
Gurbetle sınanmış bir ömrün,
Susarak büyümüş acıların sesi var bu sayfalarda.

“Yüreğimin Damlaları”,
Süslenmiş kelimelerin değil;
Yaşanmış duyguların kitabıdır.

Her şiir, bir iz…
Her dize, bir yara…
Her kelime, içten kopup gelen bir damladır.

Bu kitapta;
Bir köyün tozu, bir annenin duası,
Bir sevdanın yangını, bir yalnızlığın sesi saklıdır.

Okurken kendinizden bir parça bulursanız,
Bir dizede durup geçmişe dalarsanız,
Biliniz ki bu satırlar size de değmiştir…

Çünkü bazı şiirler okunmaz ,
yaşanır…