Ne akıllanır, ne akıl alır.
Kendini de akıllı sanır.
Herkes den de geri kalır.
Gidilecek yere varır....
Hiç evinde de oturmaz.
Kitap, gazete okumaz.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta