29.10.1976 Kastamonu/Taşköprü
Buğulu camlara adını yazmayı,
Ve onu kalp içine almayı çok özledim.
Adımın yanında güzel duran adın,
Gidiverdi bir sabah ansızın.
Ne anılarım kaldı,
Ne de o siyah, uzun saçların.
Ne o kahve gözlerin kaldı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta