Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İşin özü değil mi düşünürsek?
Koru, kendini, aileni, çevreyi
Terk edip hep zararlı şeyleri
Hakka, hukuka riayet ederek
Hiç kimseye zulüm etmeyerek
Bir yaşam özümleyebilirsek
Zalimleri engelleyebilirsek
Kaçan ömrün pişmanlıklarına
Umut çizilir yarının ufuklarına
yine dolu dolu yine karanlıkları aydınlatan mısralar anlam yüklü
Saygılar sunarım
Muhabbetle
Fedakâr olmak var hayatta
Bütün insanların çıkarlarına
Birlikte yürütülen kavgada ..ne güzel bir temenni..anlamlı,düşündüren şiir güzeldi/tebrikler..Işık Erden
Geleceğe baktım up uzun, sanki gelmeyecekmiş gibi
Geçmişe baktım ne kadar kısa, sanki yaşanmamış gibi
KUTLARIM HOCAM ...SAYGILAR SELAMLAR
Kaçan ömrün pişmanlıklarına
Umut çizilir yarının ufuklarına
çok güzel bir söz ve mükemmel bir paylaşım okudum...kutlarım
İşin özü değil mi düşünürsek?
Koru, kendini, aileni, çevreyi
Terk edip hep zararlı şeyleri
Hakka, hukuka riayet ederek
Hiç kimseye zulüm etmeyerek
Bir yaşam özümleyebilirsek
Zalimleri engelleyebilirsek
anlamlı ,düşündürücü.bir mehmet çoban kılasiği idi.Her zamanki gibi usta bir kalem.Tebrikler hocam.Sayğılarımla. Erol Sagun.
Hocam son derece felsefik bir çalışma gerçek bir bakış açısı adeta yaşamın klasiği olmuş bir şiir kutlarım saygılarımla
Sn. Çoban
Gene size has uslubunuzla yazdığınız, anlamlı bir şiir. Hikayesi zaten herşeyi anlatmış. Çok güzel bir özet. Kocaman alkışlar 10
En sevdiğim mısralar:
Süslü sözlerin değil zamanı
Hayatı bir yerinden yakalamalı
Geleceğe doğru düşler kurmalı
Gerçeklerle hayata sarılmalı
Gönül bahçemden gönül bahçenize 1001 renk çiçek yolluyorum. Kabul buyurunuz lütfen.
Sevgiler...
Geleceğe baktım up uzun, sanki gelmeyecekmiş gibi
Geçmişe baktım ne kadar kısa, sanki yaşanmamış gibi
Geleceğe baktım up uzun, sanki gelmeyecekmiş gibi
Geçmişe baktım ne kadar kısa, sanki yaşanmamış
gibi
şiiriniz anlamlı yüreğinize sağlık ....şiirin hikayesi bölümüne takıldım ne kadarda doğru
selamlar
müzeyyen başkır
puan
10,0
(1 kişi)
yaz | oku
Geleceğe baktım up uzun, sanki gelmeyecekmiş gibi
Geçmişe baktım ne kadar kısa, sanki yaşanmamış gibi
puan
10,0
(1 kişi)
yaz | oku
Bu şiir ile ilgili 38 tane yorum bulunmakta