Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tebrikler çok güzel
namık cem
HARİKA BİR ANLATIM ÜSTAD
TAM PUAN
Geleceğe baktım up uzun, sanki gelmeyecekmiş gibi
Geçmişe baktım ne kadar kısa, sanki yaşanmamış gibi
muhtut olan ömür ne kadar uzun görünürse görünsün bir gün bitecektir. her an bitecek gibi yaşamak lazım onun için ben beni beşerim sen beni yoluda kul eyle ayırma bir yakarışın ifadesi olarak kaleme aldım ama bilmiyorum okuyanlar nasıl anlıyor. adam gibi adam derlerya esas adamlık Allah yolunda yürümekle olur düşüncesi ile hasıl oldu. Peygamberler tarihini okurken o ruhu haliyet içersinde yazdım. İnşalah yolunda kul olmayı nasip eyler.
Allahın selamı üzerine olsun
Aziz Üstadım
Doğdum / doğdun bir yaşam ortasına
Düştüm / düştün karmakarışık hayata
Gördüm / gördün gerçeklerle yalanları
Duydum / duydum bütün palavraları
YİNE MUHTEŞEM BİR ESER.
TEBRİKLER.
TAM PUAN.
SELAM VE DUA İLE
'Zulmü alkışlayamam,zalimi asla övemem
Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.
Yumuşak başlı isem kim demiş uysal koyunum
Kesilir belki,fakat çekmeye gelmez boynum...'
Şiiriniz bana Mehmet Akif'in bu dizelerini hatırlattı.Tebrikler..
Özellikle final ve hikayesi.................ister istemez yüzleştiriyor kendisiyle okuyanı...........
tebrikler saygılar
Üstadım harika bir özetleme. Yani demek istediğiniz insan tercihlerinin peşinden ne çok giderse, gidişlerinde de içinde yaşadığın kurallarına uyar, imkanlarını kullanırsa istediği hedefe ulaşır mı?
Gerçekten düşünüldüğünde öyle görünüyor. Hayatında kim ne idealleştirdi ve azimle peşinden gitti ise hedefine ulaşıyor.
Çalışmanız bu açıdan çok anlamlı. Sizi kutluyorum.
Süslü sözlerin değil zamanı
Hayatı bir yerinden yakalamalı
Geleceğe doğru düşler kurmalı
Gerçeklerle hayata sarılmalı
Çok haklısınız Mehmet Bey. Güzel dizeler..
kutlarım..
nedir zaman
hep yanımızda yöremizde
dolanan
bir yıpratıcı mefhum ki
farkına zor varılan..
şiirinizin esiniyle.. selamlar..
''Süslü sözlerin değil zamanı
Hayatı bir yerinden yakalamalı
Geleceğe doğru düşler kurmalı
Gerçeklerle hayata sarılmalı''
Çalışma ortaya çıkınca güvende beraberinde çıkıyor. İşte öyle ortaya konmuş bir çalışma. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 38 tane yorum bulunmakta