Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
''tebrikler. esnafıda unutmayalım hocam anlamlı ve güzel şiir yüreğine sağlık..
Veya toplumda kullanılan
Sömürülen posası çıkarılan
Kadir ve kıymeti bilinmeyen
Horlandıkça horlanılan
Emekçi, memur, çalışan''
Mükemmel bir şiir.Tebrik ederim.
Kaçan ömrün pişmanlıklarına
Umut çizilir yarının ufuklarına
Kaleminiz daim olsun
'Dün geçti'...'Bugün de bitti' diyerek karamsar karamsar zamanı harcarsak, kaçan ömrü neresinden tutacağız... yararlı olabilmek açısından en azından umudu yakalamalıyız.......kutluyorum tüm içtenliğimle ve tam puanımla..............Saygılarımla............Saniye Sarsılmaz
TEBRİKLER
etkili ve düşündürücü dizeler hocam. galiba bunları yazdıran gerçek hayatla boğuşmanız ve gerçek hayatın yüzünü okşamanız. yaş kaç olursa olsun tabii belki sizin kadar tecrübemiz yok ama inanın hayat bizede acılar yaşatıyor. ömür hiç yaşanmamış gibi gerçek yüzünü gösteriyor bize. birde bakmışızki ne emellerimiz kalmış avucumuzda. nede hayallerimiz. yaptık veya yapamadık bu ayrı bir konu tartışılacak veya irdelenecek. yaptıklarımız sandık dibi. yapamadıklarımızsa kapı ardı bekler durur bizi ecele kadar. bu dizeler çok düşündürdü beni hocam. elleriniz dert görmesin. size yıllar önce yazdığım şiirimi hediye ediyorum. saygılar. azime gürlek.
KENDİM İÇİN
Uçuşa hazırım!
Kanatlarımda umutlarım.
Gökyüzü sen.
Düşsem de yine sen.
Kendim için, ne yaşadım ben.
Boğuştum hayatla.
Kıvrandım acılarla.
Unutup kendimi,
Yoğruldum çocuklarla.
Ne zormuş meğer.
Dertleri büyük,
Tatları bambaşka.
Kaptırdım kendimi, bu aşka.
Birde baktım ki!
Torunlar bu savaşta.
Ne yaşadım ben, kendim için….
yüreğiniz yücelerde olsun..........
Süslü sözlerin değil zamanı
Hayatı bir yerinden yakalamalı
Geleceğe doğru düşler kurmalı
Gerçeklerle hayata sarılmalı
İşin özü değil mi düşünürsek?
Koru, kendini, aileni, çevreyi
Terk edip hep zararlı şeyleri
Hakka, hukuka riayet ederek
Hiç kimseye zulüm etmeyerek
Bir yaşam özümleyebilirsek
Zalimleri engelleyebilirsek
Kaçan ömrün pişmanlıklarına
Umut çizilir yarının ufuklarına
Tebrik ederim efendim.Çok anlamlı bir şiirdi.Saygılarımla Mahperi KOÇ
İşin özü değil mi düşünürsek?
Koru, kendini, aileni, çevreyi
Terk edip hep zararlı şeyleri
Hakka, hukuka riayet ederek
Hiç kimseye zulüm etmeyerek
Bir yaşam özümleyebilirsek
Zalimleri engelleyebilirsek
Kaçan ömrün pişmanlıklarına
Umut çizilir yarının ufuklarına
deyneksiz gezerken çobanlar
bu ülkede ya vatandaş
magazinlerle uyutulmakta hala
ne verilirze ne enjekte ediilirse
onu almakta
çay şeker un tagıtımı devam ediyor
ak günler gelecek diye
garibim günah diye oyu veriyor
ak partiye
oysa onun sucu degilmi aç yatan insanlarımız var bu ülkede saygılarımla selamlar
İşin özü değil mi düşünürsek?
Koru, kendini, aileni, çevreyi
Terk edip hep zararlı şeyleri
Hakka, hukuka riayet ederek
Hiç kimseye zulüm etmeyerek
Bir yaşam özümleyebilirsek
TEBRİKLER KUTLUYORUM KALEMİN DAİM OLSUN
Zalimleri engelleyebilirsek
Bu şiir ile ilgili 38 tane yorum bulunmakta