Ömür Dediğin Bir Uzun İntihar

Bak işte, perde iniyor sessizce...
Işıklar sönüyor, sokak lambaları son kez göz kırpıyor bana.
Cebimde biriktirdiğim onca kavga,
Dilimin ucunda yarım kalmış onca küfürle gidiyorum.
Üstelik mevsim de tam vaktinde;
Hani o sevmediğim, içimi üşüten gri yağmurlar var ya, tam da öyle...
Ölüyorum hayat, duyuyor musun?
Öyle sessiz sedasız, usulca bir gidiş sanma bunu.
İçimde kırılan cam kırıklarının sesi kenti inletiyor aslında.
Hangi kapıyı çalsam "burada yok" dediler,
Hangi sofraya otursam tuz bastılar yarama.
Ben bu hayatın neresinden tutunmaya çalışsam,
Elimde hep o meşhur "elveda" kaldı.
Bir ömrü bir sigara dumanına sığdırdım ben.
Kibrit çaktığım her hayal, parmaklarımı yaka yaka kül oldu.
Şimdi kalkmış bana "vakit tamam" diyorsun.
Hangi vakit tamam?
Hangi borcumuz bitti de hesap kapatıyoruz?
Daha söylenecek en ağır sözlerimi söylemedim,
Daha en büyük kavgama girişmedim ben!
Bak hayat, iyi bak bu gidişe...
Ben giderken arkamda bir enkaz değil,
Gururuyla vurulmuş bir adam bırakıyorum.
Ne bir eksik, ne bir fazla;
Nasıl geldiysem bu yangının içine,
Öyle dumanı tüte tüte çıkıyorum.
Seni bir emanet gibi taşıdım sırtımda,
Ama sen beni her dönemeçte biraz daha harcadın.
Olsun... Canın sağ olsun diyeceğim ama,
Biliyorsun, ben yalan söylemeyi hiç beceremedim.
Şimdi bir göçmen kuşun kanadına takılıp gidiyorum işte.
Yüreğimde bir sızı, gözlerimde bir eski İstanbul sabahı...
Kimseye borcum yok, kimseye minnetim kalmadı.
Sadece bir çift göz vardı hani, uğruna dünyayı ateşe vereceğim;
Ona söyleyin, yangını söndürmesin.
Külleri savrulsun bu şehrin üzerine,
Belki bir gün birileri geçerken "Burada bir yürek yanmıştı" der.
Ölüyorum hayat...
Yakamı bırak artık,
Gömleğimin son düğmesini de ben ilikliyorum.
Hadi, kapat kapıları, söndür ışıkları;
Bu sahnede oyun bitti.
Ben gidiyorum,
Sen... Sen kendi derdine yan artık!