Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Maalesef...
"Bir varmış hiç yokmuş!" derim ben..
Sanki hiç olmamış
Yaşanmamış
Yaşamamışız!
Tıpkı bizden öncekiler gibi...
"Hani dedemiz?" Ninemiz..
Ana, baba?
Biz de o nefesi verdiğimiz gün unutuluruz!
Tebrikler hüzün deryası şiirine Kardeşim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta