Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hayat beni küçük yaşta olgunlaştırdı. 6 yaşımda çalışmaya, 8 yaşımda ailemden kopmaya, 12 yaşımda ise kendi evimi kiralayarak ayakta durmaya başladım. Gece sokaklarda uyuyup, gündüzleri fırında çalıştım. Karnımı doyururken, bana sokakta yoldaşlık eden köpeklerle lokmamı paylaştım.
13 yaşımda sahneyle tanıştım; “Düşler Solisti” oldum. Kazandığım ilk büyük ödül, sesime ve emeğime verilen bir takdirdi. Genç yaşta kurduğum fabrikada onlarca kişiye iş verdim. Her düşüşümde yeniden başladım, ...
