Ömrümüz Zaferi Şiiri - Nurgül Ankara

ÖMRÜMÜN ZAFERİ...

​Evin ilk müjdesi, baş tacıydım ben,
Dedemin derdinin ilacıydım ben.
Dünyayı çiçekli bir bahçe sanan,
Yolların küçücük prensesiydim.

İpekli kumaşta saklıydı elim,
Henüz çözülmüştü ağzımda dilim.
Bir masal uykusu sanırken ömrü,
Kapıda beklerdi kederli halim.

Gençlik rüzgârları saça değmeden,
Gönül sevdalara boyun eğmeden,
Kopardılar beni, rızam sormadan;
Kendi yangınımda kavruldu tenim.

Gelinlik dedikleri bir ağır yükmüş,
Çocuk kalbimi ah, nasıl da ezmiş.
Bir gecede büyüdüm bin yıla bedel,
O beyaz kefende kaldı gençliğim.

Ne sofra bilirdim, ne ev işini,
Korkuyla beklerdim elin sesini.
Oyuncağı çalınmış mahzun çocuktum,
İçime akıttım kanlı yaşını.

Kucağıma düştü minicik bir can,
Çocukken "ana"ydım, sustuğum o an.
Ninnimi kendime söyler ağlardım,
Duyulmasın diye koptu feryadım.

Dört duvar üstüme gelirdi her gün,
Ruhumdaki çocuk sessiz ve sürgün.
Kimse "Nasılsın?" demedi bir kere,
Hizmet çukurunda soldu ilk günüm.

Fırtına kopsa da eğmedim başı,
Sildim gözlerimden o dertli yaşı.
Başkası gülsün diye nârda piştim de,
Oldum bu hayatın sabır yoldaşı.

Şimdi dimdik ayakta, izim derinde,
Mührüm var hayatın her seferinde.
Yıkılmadım asla, boyun eğmedim,
Onur nişanıdır sabrım alnımda.

Ben o yaralı, o mahzun prenses,
Şimdi yeryüzünde en gür, mağrur ses.
Kendi ellerimle bir dünya kurdum,
Bu şiir zaferimdir, duysun her nefes!

Şiire geç uydum, kendime geç rastladım,
Ömrümü hep başkası için harcadım.
Gönül heybem dertle doluyken meğer,
Bir tek kendimeymiş o son adımım.

Geç tanıdım aşkı, geç buldum yolu,
Hayatın ayazı, karı ile dolu...
Şimdi çiçek açtım ömür sonbaharında,
Vuslatla yeşerdi ruhumun dalı.

Gecikmiş bir merhaba her şeye bedel,
Kendi sesini duymak en büyük emel.
Şimdi her mısrada kendimi buldum,
Bu şiir ruhuma, en kutsal temel.