Dünya düzeni bu;
Çiçek açtığın ağaçtan kopacaksın elbet
Kopmalısın da yoksa nasıl tek nasıl hür olacaksın..
İşte asıl hayat bundan sonra başlıyor..
Bir eş olmalı ruhuna..
Ama öyle iş olsun diye değil
EŞ olsun diye..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta