İfade verebilir miyim memur bey!
Kesinlikle sizi hiç bir zaman sevmedim,
İnsanları ayırıyorsunuz öncelikle
Bir köylüyü ayırıp şık elbiselerinizle,
Bir köyü yerle bir ediyorsunuz,
Sakalınıza diyecek bir şey yok,
Necdet, hiç sorma
Bu sefer kötü oldu.
Buz dağı içimdeki güneşi söndürdü,
Rüzgar bir dalımı aldı.
Dilsiz kaldım kalabalıklar içinde,
Mefta oldum herkesin gözleri önünde.
Şimdi koyulup toz tutmuş sayfalar arasına,
Biz de geçtik yan yana,
Aynı sevda ve aynı adla,
Şimdi yabancı mıyız?
Sarı bir halkaydı aşk
Rengiyle dalaşırdı bazen
Acımazdı varken hiçbir yer
Acımazdı bazen
Ruhu kaldırıp cesedi öldürürdü
Güldürürdü bazen
Sevgililere selamla
İçlerinden birine armağan olsun
Uzatılmış bir kolla, cam kenarında değişen yeryüzünü izliyordu
Toprak azalıyordu ve beton oluyordu her yer
Bir kış akşamı tesadüfen denilse de karşılaştık
Kalk ordan ve çak taşları birbirine
Hani taşlardan ateşi
Ateşten evleri
Evlerden geceyi süslemişlerdi
O yokluk ve çıplak ayaklar
O soğuk ve yağmur ağaçlar
Bir tutam saç teli
İki çift göz
İki dudak
Hepsi sendeydi
Sözlerimde meşhur özgürlük
Yüreğimde abartılmış bir hayal
Savur toprağı medetsiz
Al avuçlarında çiğne
Yok, yok hayli uzakta
Damga vurulmuş çoktan
Kabahat yaptığı
Bir suç işlemiş
Teraziye koydular beni
Ben hafif geldim taş ağır,
Sakladılar beni pazarlarda inci diye
Paramı aldılar sattılar beni
Alan ne için aldı, satan niye,
Duyan ne duydu, susan niye
Her gece bakarım uzağa
Çok şiir yazıldı kalemden kağıda uzaklık hakkında
Ucu iğne kalpten akan bu uzanmalar
Uzaklar uzaklaştılar ve kaldılar bir yerde
Kimine göre sabah kalkıp işe giden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!