masum bir papatyaydı gülüşü sanki
isminle dövüşüp boğuşmaktan yoruldum inanki
kalbimdeki hüzünleri sızıları canlandıran
ömrümden gün çalan meleğimsin benim
bıktım usandım artık aşkın cefasından
boşuna kürek çeken bir balıkçının
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta