İnsanın kendini tanımasını engelleyen,
Hayatın akışına kendini fazla kaptırmasıdır sanırım...
Zamanla gerçekte ne olduğumuzu, sınırlarımızı, ne istediğimizi bile unuturuz...
Mutsuzluğu yaşamamızın sebebi de budur belki.!
Karanlık;
Karanlık, tek kişilik çabayla aydınlanmaz...
Oysa ben,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta