Özlemimi ne tarif eder bilmiyorum.
Kuytu köşelerde bıraktım umutlarımı,
Tiyatro değil hayatım ama iki yüzlüyüm.
Kendi içimde kalıyor tüm çıkmazlarım...
Kim kabul eder ki bunca çıkmazı?
Bilirim sözdür sözden ibarettir insanlık.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta