Çığlıklar dayanılmaz oluyor gökyüzü fırtınalarında
Ürpertiler sarıyor, üşütüyor güz ayları soğukluğunda
Karanlıklar hakimi, gri geceler, devlerin muhteşem görünümünde
Korkular girdaplarla boğuluyor,baykuşlar kendi gözlerinde çıldırıyor
Yaşamla ölüm arası tizleşiyor sesler, frekansı dalgalar halinde yayılıyor da yayılıyor..
Işıklar süzmesi; gökkuşağı renginde, kör edercesine haykırıyor sonsuzluğu
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




İnanmıyorum, bu şiirden bir ay sonra 'Ölürüm be dostum…ölürüm…' gibi düşük düzeyli bir şiiri yazdığınıza. Güzel bir şiir bu. Sözcükler, imgeler derin ve anlamlı. Çağrışımdan çağrışıma koşuşturuyor imgelemimizi. Kimi dizelerde öğüt vermek sancısı nüksetse de yabana atılacak bir şiir değil!
siirde kalakaldim, kurtarin dostlar...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta