Yok olmak korkusunun ağır zırhlarına büründü,
Ve canı tenden çeken bir son nefes gibi,
Pişmanlıklar kılıcını çekti yine bugün,
Gaipten bir ses yankılanır ömrümüzün duvarlarında,
Zamanın herhangi bir anında,
Bir akşamüstü ya da bir sabah,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




şiirinzle tanışmaktan memnunum...bana zevk veren bir üslup ve anlatımınız var...tebrikler
Bir iç hesaplaşma gördüm şiirde...Her zaman yapmalı kişi bu hesaplaşmayı kendiyle...Ölüm değil aslında, yaşam hatırlattıkça...
selamlar ve sonsuz sevgiyle.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta