Çocukluğumuz,gençliğimiz, kuytularda yaşayan güvercine atılan sapan taşlarının açtığı yara gibi işkenceyle son bulmamalı.Ölümün adı değil öldürenin adı kalleş olmalı ve kalleşlik sadece sözde değil özde kalmalı.Özüm,gözüm güzel fikri yüzlüm...Asyacan...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta