Ölüme çıplak elle dokundum.
Duaya âmin derken yandı gözlerim.
Kendim dışımdaki her işi hayra yordum.
Kendime gelmişken tükendi cümlelerim.
Bu işin sonu güzel olacak sandım.
Çok bedeller ödedim bu uğurda.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta