Onaltı yıl geçse de
unutmamışım....
Anlam veremediğim bir yolculuktan sonra
Sabahın kör bir vaktinde
ve yağmur çiselemiş yollarında
Ankara’ya dönmüştüm.
Garip bir sevinçti içimdeki
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta