Ölümsüz Aşk Şiiri - Melahat Çetinkaya

ÖLÜMSÜZ AŞK

O zümrüt gözlerinden akınca sevgi seli
Estirdi yüreğimde deli bir kavak yeli
Dağ gibi hüzünlerim bakışıyla kayboldu
Hazana koşan ömrüm yeniden hayat buldu

Kaybolmak üzereyken bahtımın izlerinde
Yüzer buldum kendimi sevda denizlerinde
Başladı aşk yağmuru ıslandım sırılsıklam
Hep vuslatı diledim bu aşkı yaratandan

Şiirlere sığınıp içtim ezgilerini
Nakşedince alnıma kader çizgilerini
Akışıyla çağladı duraklayan bir zaman
Dağıldı sevda ile başımdaki toz duman

Suya hasret bir deniz kavuşunca nehrine
Payitahtlar kuruldu ıssız kalan şehrime
Aşkı ile öğrendim ağlar iken gülmeyi
Yüreğine sessizce severek gömülmeyi

O gelince küllenen korlarım ateşlendi
Mutluluk yüreğime nakış nakış işlendi
Duruldu içimdeki fırtınalar boranlar
Değişti ömrümdeki değerler ve oranlar.

Bir masaldı belki de efsaneydi bakışı
Çöle düşen yağmurdu yüreğime akışı
Özledikçe gönlümde hüzünler filizlendi
Bu sevdanın her demi anılarda gizlendi

Güllerin kokusuydu baharları getiren
Tam bir çaresizlikti bizi yiyip bitiren
Giyindik üstümüze ateşten gömlekleri
Bir ebru sanatıydı bu aşkın tüm renkleri

Semadan üstümüze yağsa bütün yıldızlar
Kurusa tüm denizler tenimi yaksa tuzlar
Takvimler yaprak yaprak düşse de saçımıza
Tarihler selam durur ölümsüz aşkımıza .

MELAHAT ÇETİNKAYA