Kimliksiz bir yalnızlık üşüşüyor başıma bazı saatlerde, bas etmek mümkün olmuyor.
Çehresinde yabancılığın verdigi huzursuz tavırlar ve elinden gelenin ardında durmadığı ayıplar var!
Ben ölümlüyüm, ölümsüzlüğe meydan okuyan acıların ne isi var yani başımda! Birazdan kalkar giderim, yatıya kalanın ne isi var yanımda!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta