Yavaşça uzandığı yerden doğruldu kadın.
Kalçasını sıkan pantolonundan kurtuldu önce,
Daha sonra nefesini daraltan, diğer can sıkıcı kıyafetlerden.
Şimdi giydiği kıyafet adeta günah ve masumluk uyandıran çırılçıplak bedeni idi.
Avuç içleri ateşi arzuluyor,dokunmak için can atıyordu.
Son nefesine ramak kalmıştı..
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




her anımız ölüm davetiyesi aslında, kart kime çıkıyorsa ilk sırayı o alıyor... güzeldi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta