Artık yapamıyorum can dostum,
O güzel insanların o güzel atlara binip,
Başı dik,mağrur ölümün gözüne bakarak,
Meydan okurcasına gidemiyorum,
Ben ölümden korkuyorum!
Karım,babam,annem,çocuklarım,
Abim,ablalarım,doğacak günler,geceler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta