Karanlığın, başı boş gezdiği zamanlardan kalma bir acı içimdeki!
Sana seni seviyorum diyemediğim o ilk günlerden kalma bir yara belki,
Senin anlayamadığın karşılıksız sevgimin eseri bu sızı,
Korkulara yenik düşmenin
Ve dahası sensiz gecen gecelerin sessizliği…
Ölüm sessizliği!
İçimden geçenleri söyleyemedim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta