(Otuz Beş Yaş’a naçizane cevaptır.)
Değil şairim,
Otuz beş yaş yolun yarısı;
Bilemiyor ki insan,
Ölümün
Kapısını ne zaman çalacağını.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hiç eleştirmeyecegim yazılar...anlasamda anlamasamda yazılanların şiir formunda olması kelimelerin cümleyle genetik bagları bir cümlenin diger cümleyle genetik bagları varsa iyimi kötümü demeden okuyorum bir acemi olarak...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta